مدِ این روزها بیش از آنکه بخواهد دیده شود، میخواهد حس شود. لباسها سادهتر شدهاند، رنگها آرامتر، و فرمها به بدن اجازهی نفس کشیدن میدهند. ترندی که امسال آهسته پیش میرود، دربارهی سکوت است؛ سکوتی که اتفاقاً خیلی چیزها میگوید.
چند فصل است که مد از اغراق فاصله گرفته. خبری از لوگوهای فریادزننده و رنگهایی که برای جلب توجه مسابقه میدهند نیست. بهجایش، لباسهایی آمدهاند که انگار برای «زندگی واقعی» طراحی شدهاند؛ نه برای عکس گرفتن.
پیراهنهای ساده با برش دقیق، کتهایی که شانه را قاب میگیرند بیآنکه تحمیل کنند، شلوارهای راستهای که نه تنگاند و نه گشاد. رنگها در طیف خاموش حرکت میکنند: کرم، استخوانی، خاکستری گرم، قهوهای روشن، سبز زیتونی. رنگهایی که بهجای جلب نگاه، ماندگار میشوند.
این ترند بیشتر از آنکه به سن یا فرم بدن وابسته باشد، به حالوهوا مربوط است. زنانهگی در آن آرام است؛ مطمئن و بینیاز از تأیید. لباسها بدن را دنبال میکنند، نه کنترل. انگار طراحان بالاخره پذیرفتهاند که زیبایی لازم نیست سخت باشد.
جذابترین بخش ماجرا این است که این سبک، با یک کمد کوچک هم شدنیست. یک پیراهن سادهی خوشدوخت، یک کت با پارچهی خوب، کفشی که قرار است سالها بماند. اینجا کیفیت جای کمیت را گرفته و انتخاب، نشانهی سلیقه است نه مصرف.
در نهایت، این ترند یادمان میاندازد که گاهی لازم نیست لباس حرف بزند. کافیست حضور داشته باشد
